zij is de ruimte van een vallend blad
dat in zijn val de herfst omvat
in zijn kiem een lente draagt
die wacht op het licht van wederkomst
het licht van een gestorven ster
dwaalt zonder doel of naam
maar raakt de rand van morgen
tekent hoop in het onbekende
in het nu, dat stil en helder is
ligt de eeuwigheid besloten
niet als een pad dat zich uitstrekt
maar als een adem die zich ontvouwt
daar waar ik en jij bestaan
buiten de greep van tijd
zal liefde blijven zoeken
naar zijn tijdloze expressie
eeuwigheid is meer dan tijdloos
maar een grens-loze oorsprong
een verwondering die blijft
een gedachte die zich herinnert
Dit gedicht is gebaseerd op een filosofie waarin het moment centraal staat als drager van de eeuwigheid, waarin liefde een tijdloze kracht is en waarin vergankelijkheid niet het einde betekent, maar een poort naar transformatie. Het is een pleidooi voor een existentiële intensiteit, een leven dat niet geleefd wordt in de lengte van tijd, maar in de diepte van ervaring.
J.J.v.Verre.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten