zie hoe zij vliegt in vlinderlicht
verheven kleur in groen verschiet
geen last der aarde draag zij mee
alleen het licht, dat zij doorbreekt
verpakt in regenboog verstrooiing
wie is dit wezen zo teer geweven
een zucht van leven in vorm
een ziel die zich uit pop verhief
het voorbijgaan dat vleugels kreeg
en dansend haar tijd volbracht
zij raakt de bloem, stof blijft kleven
zo licht is haar aards bestaan
een kus van de zon zal je verlichten
de bries van de wind waait je weg
naar nieuwe nectar dromen
o vlinder spiegel van wording
uit duisternis ontvouwt zich pracht
jij draagt de wet van levend sterven
en toont ons dat in je korte leven
schoonheid vluchtig is gebleven
en toch in dat vergankelijk strelen
in ‘t azuren schaduwspel op blad
ligt meer eeuwigheid besloten
dan steen steden heeft omsloten
want zijn is wat je nooit vergat
zij vliegt en laat een vraag na
is vlinder zijn verheven kunst?
te dansen op de rand der tijden
geen schuld of angst te moeten lijden
alleen om vlinder zijn te belijden
J.J.v.Verre.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten