Noodlot.

 

Een mysterieuze vrouw gehuld in een sterrenmantel weeft een gloeiende draad die zich verbindt met een web van tijd en gebeurtenissen. In haar hand rust een zandloper, terwijl de schemering het landschap om haar heen in gouden en blauwe stilte hult.

In de avond van het leven

wanneer het licht zachter valt

en de dag zijn scherpte verliest,

tekent het noodlot zijn schaduw.

Niet als een dreiging, maar als vorm

die eindelijk zichtbaar wordt.

Het spreekt niet in bevelen,

maar in verbanden.

In de stille ordening

van wat ons overkwam,

wat wij dachten te kiezen

en ons allang had gekozen.

Als een patroon dat zich pas weeft

wanneer de draad al is gelegd.

Wij lopen vooruit,

maar het noodlot kijkt achterom.

Leest de lijnen die wij niet zien,

maar die al in ons besloten liggen

Ooit noemde men het een wet,

een kosmische bedding

waarin zelfs goden hun plaats kenden.

Waar de tijd zich omdraait:

namen als oorzaak, toeval, samenloop.

Maar de naam verandert de schaduw niet.

J.J.v.Verre.