In de avond van het leven
wanneer het licht zachter valt
en de dag zijn scherpte verliest,
tekent het noodlot zijn schaduw.
Niet als een dreiging, maar als vorm
die eindelijk zichtbaar wordt.
Het spreekt niet in bevelen,
maar in verbanden.
In de stille ordening
van wat ons overkwam,
wat wij dachten te kiezen
en ons allang had gekozen.
Als een patroon dat zich pas weeft
wanneer de draad al is gelegd.
Wij lopen vooruit,
maar het noodlot kijkt achterom.
Leest de lijnen die wij niet zien,
maar die al in ons besloten liggen
Ooit noemde men het een wet,
een kosmische bedding
waarin zelfs goden hun plaats kenden.
Waar de tijd zich omdraait:
namen als oorzaak, toeval, samenloop.
Maar de naam verandert de schaduw niet.
J.J.v.Verre.
