Onzin.

welke zin bepaalt de
zin van de onzin?

die van de zinnige onzin
of de onzinnige zin?

wat onzinnig lijkt
kan zinvol zijn

wat zinvol redelijk lijkt
is nimmer rijk aan zinnen

ik koester de onzinnigheid
in zinneloos handelen

en wek mijn zinnigheid
in onzinnige gedachten

J.J.v.Verre/1979.

Engel.

........................................."Angel in light".

http://www.abstract.desktopnexus.com/wallpaper/76388/


zilveren draden gesponnen uit liefde
die mijn hart ontwarren uit verdriet
en mijn hoofd te ruste dragen

gouden blik tussen jouw wimpers
die mijn tranen drogen als de zon
en mijn leven weer kloppen laat

saffieren pracht die mij doet zoeken
naar de schoonheid van een vrouw
en mijn nare gedachten verlaat

diamanten kracht die mij verleidt
als de hartstocht van een godin
die de nacht voor mij bewaart

gulden ster waar je ook bent
redt mijn ziel uit het isolement
en voedt me met jouw licht


J.J.v.Verre/2007.

Natte droom.

mijn dromen zijn verweven
met de dingen die ik dacht

de lust naar schone vrouwen
in mijn slaap voortgebracht

ik droom van hete stonden
in het maanlicht aan het strand

dansend in de woeste golven
naakt door de zon verbrand

dit is mijn mooiste nacht
spelen met jouw lichaam
de wens waar ik naar smacht

zwemmend in het natte duister
boven de diepe, zwarte zee

misschien te ver gezwommen
mijn liefje speelt niet meer mee

een klap tegen mijn natte hoofd
plotseling van lust beroofd

dwarrelend naar de kille diepte
denkend aan mijn levenseind

lachend om het laatste grapje
het weten is toch ongerijmd

mijn zuurstofarme bloed
bracht mijn fantasie op stoom

ik ben nu bijna verdronken
in een laatste natte droom.

J.J.v.Verre/1985.

Forum Romanum.

Hoeveel zijn er nog in leven?
Van morgen stierven zeven
uit de verziekte rest.
Is het de oude plaag,
de pest?
Men mompelt van een nederlaag
die Caesar leed.
Een jonge stier brult voor het laatst een hese kreet.
Het smalle gouden mes kent geen erbarmen
en sneeuwwit in de blauwe lucht al 't marmer.
Purperen mantels wapp'ren in de wind.
Het Forum wacht totdat het spel begint.
Het uur is daar.
De burgers wijken plechtig voor de keten
van Vesta's priesteressenschaar:
zij weten
haar reinheid als een muur
die het bestaan behoedt
van het gewijde kleine vuur
dat eeuwig branden moet-
maar elke vlam sterft eenmaal ongevoed,
volkeren werden immer horden wolven,
beschaving op beschaving ligt bedolven,
alles ging stuk - het heeft zo moeten zijn,
ziet, op het puin
de duizenden sneeuwwitte sterren der jasmijn.

Eric van der Steen.

Minnespel in zomerzand.

de wind waait slierten haren in je ogen
je liefdevolle blik blijft onbewogen

mijn geest tuurt vol verwachting
naar je strakke glimmende buik

liggend op het natte zand
likkend aan je lippenrand

ik voel me aan de hemel staan
met jou als gouden volle maan

je mond voelt warm en zacht
ik streel je borsten pracht

het zand stuurt prikkels langs je benen
ik imiteer een krab met mijn tenen

de zon brandt op onze blote lijven
ik wil hier voor altijd blijven

de kuil waarin wij vielen
gevest van verliefde zielen

minnespel in zomerzand
spelen langs de waterkant

dansend in de golven zee
kussend met mijn toverfee

de zoute smaak van je huid
daagt mijn begeerte uit

wat was die zomer eindeloos
heet,ongeremd en zorgeloos


J.J.v.Verre/1975.

Varadero.

de wind fluistert je naam
in het ritmisch bonken van mijn hart
het scandeert de woordenpracht
in het maanlicht voortgebracht

het is nu leeg op het warme strand
dat wacht op de koelere nacht
die de liefde zal verzwelgen
als de golven uit de zee

die de lucht zal bestuiven
als de vlinders om mij heen
die de bloem zal ontsluiten
voor jouw tong alleen

de eenzame nacht
die het strand overspant
als een vluchtende schaduw
over dit lange eiland

het licht zoekt zijn weg
die jij bent voorgegaan
mijn fantasie wordt zwakker
ik luister naar je naam


J.J.v.Verre/Cuba,2010.

Hittegolf

wat plakt mijn klamme hemd
aan rug en schouders vast

wie laat mijn zilte vocht
uit poriën verjagen

wat slaat mijn lichaam loom
tot rusteloos verkeren

wie wekt mijn ontembare dorst
met volle teugen niet te lessen

het is de zomerse golf
van zwoele verzengende hitte

die beweging bevriest in warmte
en het leven als koorts bedwelmt

die mijn kokende dakkamer vult
met verlangen naar een koude winter.

J.J.v.Verre/1982.