ijle lucht was koud en zilt
liep waar strand zich liet
verdringen door de branding
meeuwen kliauwen in hun vlucht
hun schaduwen op het natte zand
sommeerden mij te wachten
hurkend bij een stuk drijfhout
waar een veer lag, zilvergrijs
achtergelaten met betekenis
even was er niets dan adem
niets dan huid in de wind
licht genoeg om door vogels
gedragen te worden
luisterde naar het gekijf
daar in de vogel lucht
een veer die is gevallen
in een tijdloze dimensie
spreek geen vogeltaal
doch begreep het verhaal
uit hun kakelend kabaal
J.J.v.Verre.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten