ik ging naar buiten zonder klok
alleen de merel wist de tijd
wind verkoos geen richting
maar bracht mij vergetelheid
een herinnering misschien
aan iets dat nog wassen moet
bewustzijn dat gaat ontwaken
wat een ander groeien doet
de eik verstomd, stond als antwoord
op een vraag die nimmer was te stellen
tijd en ruimte raakten diep verstoord
als bladeren uit bomen snellen
zoals veren van betekenis zijn
welke dwarrelden rond mijn voeten
schuift liefde aan als refrein
die boosheid kracht laat inboeten
er bestaat nog één laatste kans
geen meteorologisch hoogstandje
maar een originele regendans
bracht de ratio naar het randje
westenwind bracht regen in zijn wolken
bestoof de akkers met verlangend vocht
dat al zo lange werd gezocht omdat
droogte de grond had uitgemolken
pluk een symbolische roos
zet hem op je strooien hoed
want veren spuwen
is voor niemand goed
J.J.v.Verre.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten