diep in mij brandt vuur
woest en duister van aard
als een vuurspuwende draak
gromt als naderend onweer
mijn vuisten zijn knuisten
tanden die verscheuren
een tijger ontketend
hongerig naar strijd
maar daaronder dieper
waar gloeien verstilt
ligt angst die fluistert
doof me voor ik splijt
agressie, een ziedende zee
die alles wil verslinden
ook mij en jou tezamen
als de storm niet bedaart
dus haal ik diep adem
begin tot tien te tellen
want vuur kan verteren
maar ook licht geven
J.J.v.Verre.
Dit gedicht, wat zeker ook op mijzelf betrekking kan hebben, heb ik geschreven als addendum bij mijn beschouwing over "Agressie ". Als entiteit met een sterke basale agressieve kracht, probeerde ik uit te zoeken of agressie een autonome basale levenskracht kon zijn vergelijkbaar met liefde. Ik heb het antwoord niet gevonden, wat ook wel te verwachten viel. Mijn agressieve levenskracht is beheersbaar en daar ben ik heel tevreden mee. Het is ook heel fijn om af en toe tevreden over jezelf te kunnen zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten