dinsdag 1 februari 2011

De Kolos van Rhodos.



reuze wachter in de nacht
die de strijd heeft volbracht

als wereldwonder ontproot
de havenpoort als moederschoot

toevluchtsoord in woeste baren
ontvlucht van duivelse zee gevaren

de reus is nu verdwenen
vervallen tot een hoop stenen

de materie werd langzaam ververst
in een andere gedaante geperst

nu is de toeristen schare
met een vliegtuig gevaren

de Kolos wordt herdacht
in wit stenen zonnepracht

J.J.v.Verre/Rhodos/2004.

Exit.



ik las in je ogen
geen wens naar
weder tederheid

ik hoorde in je stem
vreemde woorden
van ontluistering

ik las in je brief
met weinig zinnen
een antwoord

voor jou is
opnieuw beginnen
mijn tegenzin

ik wacht op mijzelf
in de benarde kilte
van verwarring en leegte

ik sluit mijn hart
in jouw afwezigheid
en wacht op verdriet

J.J.v.Verre/1973

zondag 23 januari 2011

De maangodin.



de maan is een vrouw
verstopt in het cyclische
verdwijnen en verschijnen

in de schaduw van het licht
als maand van het leven
als vruchtbaarheid gegeven

je mooie ronde vorm
aan de donkere sterrenhemel
boven het ondermaans gewemel

het initieert de getijden
het bloed en de vloed
die de vrucht in de zee ontmoet

het weerspiegelt de zon
in aardse duisternis
en verlicht de liefdesnacht

ik luister naar je naam
in maanloze stilte
met strelende woorden

jij draaiend om mij heen
ik dans met Selene
de vrouw die mij bescheen

een krater op jouw buik
lijkt een hongerige mond
die mijn lusten verslond

als een zwart gat
met mystieke macht
in jouw gelaat vervat

misschien een plaats in de tijd
voor menselijke kolonies
in jouw aanwezigheid.

J.J.v.Verre.

zondag 12 december 2010

Onzin.



welke zin bepaalt de
zin van de onzin?

die van de zinnige onzin
of de onzinnige zin?

wat onzinnig lijkt
kan zinvol zijn

wat zinvol redelijk lijkt
is nimmer rijk aan zinnen

ik koester de onzinnigheid
in zinneloos handelen

en wek mijn zinnigheid
in onzinnige gedachten

J.J.v.Verre/1979.

donderdag 11 november 2010

Engel.


........................................."Angel in light".

http://www.abstract.desktopnexus.com/wallpaper/76388/


zilveren draden gesponnen uit liefde
die mijn hart ontwarren uit verdriet
en mijn hoofd te ruste dragen

gouden blik tussen jouw wimpers
die mijn tranen drogen als de zon
en mijn leven weer kloppen laat

saffieren pracht die mij doet zoeken
naar de schoonheid van een vrouw
en mijn nare gedachten verlaat

diamanten kracht die mij verleidt
als de hartstocht van een godin
die de nacht voor mij bewaart

gulden ster waar je ook bent
redt mijn ziel uit het isolement
en voedt me met jouw licht


J.J.v.Verre/2007.

maandag 18 oktober 2010

Natte droom.



mijn dromen zijn verweven
met de dingen die ik dacht

de lust naar schone vrouwen
in mijn slaap voortgebracht

ik droom van hete stonden
in het maanlicht aan het strand

dansend in de woeste golven
naakt door de zon verbrand

dit is mijn mooiste nacht
spelen met jouw lichaam
de wens waar ik naar smacht

zwemmend in het natte duister
boven de diepe, zwarte zee

misschien te ver gezwommen
mijn liefje speelt niet meer mee

een klap tegen mijn natte hoofd
plotseling van lust beroofd

dwarrelend naar de kille diepte
denkend aan mijn levenseind

lachend om het laatste grapje
het weten is toch ongerijmd

mijn zuurstofarme bloed
bracht mijn fantasie op stoom

ik ben nu bijna verdronken
in een laatste natte droom.

J.J.v.Verre/1985.

donderdag 30 september 2010

Forum Romanum.



Hoeveel zijn er nog in leven?
Van morgen stierven zeven
uit de verziekte rest.
Is het de oude plaag,
de pest?
Men mompelt van een nederlaag
die Caesar leed.
Een jonge stier brult voor het laatst een hese kreet.
Het smalle gouden mes kent geen erbarmen
en sneeuwwit in de blauwe lucht al 't marmer.
Purperen mantels wapp'ren in de wind.
Het Forum wacht totdat het spel begint.
Het uur is daar.
De burgers wijken plechtig voor de keten
van Vesta's priesteressenschaar:
zij weten
haar reinheid als een muur
die het bestaan behoedt
van het gewijde kleine vuur
dat eeuwig branden moet-
maar elke vlam sterft eenmaal ongevoed,
volkeren werden immer horden wolven,
beschaving op beschaving ligt bedolven,
alles ging stuk - het heeft zo moeten zijn,
ziet, op het puin
de duizenden sneeuwwitte sterren der jasmijn.

Eric van der Steen.