Vergrijzing.

de tijd vergrijst mijn haren
in een jachtig bestaan
ik probeer wel te slenteren
maar kan niet blijven staan

de kleur van het leven
schenkt mij maar even
een net gekleurde kop
met een volle bos erop

ik veins mijn evenbeeld
in getemperd licht
die het spiegelbeeld
in valse hoop verlicht

J.J.v.Verre.

Aartsvader.

----------------Abraham op Russisch icoon(midden 16e eeuw).


gij heiligde onze aarde
in Gods naam verricht
je zoon te vergeten
in verduisterd levenslicht

stortvloed van tranen
over jouw Bijbelse land
wonderen in verhalen
ruïnes in het zand

gij schiep vele kinderen
in eerbied en roem
wij lezen in geschriften
het leven van toen

J.J.v.Verre/1974.

Verlaten.

luister naar het wenen
van mijn verlaten hart

de bonzende slagen
die mijn geest verwart

jouw lippen gesloten
mijn liefde gebroken

je mooie ogen verdwenen
mijn verdriet verschenen

jouw vertrek was definitief
mijn reactie nog wat naïef

ik heb het nu begrepen
als jouw liefdesteken

J.J.v.Verre/1973.

Westenwind.

het stormt in mijn hart
gelijk de wind door jouw haren
die je lange manen verward
zoals mijn liefde onervaren

jouw geur is vervlogen
in de woeste grijze lucht
mijn blik lijkt onbewogen
liefde die mijn hart ontvlucht

ik droom van warme stranden
met jouw lichaam aan mijn zij
ik heb het afgekeken
van verliefdheid buiten mij

ik sla een arm om je heen
en voel de warmte van binnen
ik druk mijn lust door je heen
en luister naar mijn zinnen

wind waait van buiten
mijn hart slaat op hol
ruimte met beslagen ruiten
niets is nu meer te dol

J.J.v.Verre/1972.

De Kolos van Rhodos.

reuze wachter in de nacht
die de strijd heeft volbracht

als wereldwonder ontproot
de havenpoort als moederschoot

toevluchtsoord in woeste baren
ontvlucht van duivelse zee gevaren

de reus is nu verdwenen
vervallen tot een hoop stenen

de materie werd langzaam ververst
in een andere gedaante geperst

nu is de toeristen schare
met een vliegtuig gevaren

de Kolos wordt herdacht
in wit stenen zonnepracht

J.J.v.Verre/Rhodos/2004.

Exit.

ik las in je ogen
geen wens naar
weder tederheid

ik hoorde in je stem
vreemde woorden
van ontluistering

ik las in je brief
met weinig zinnen
een antwoord

voor jou is
opnieuw beginnen
mijn tegenzin

ik wacht op mijzelf
in de benarde kilte
van verwarring en leegte

ik sluit mijn hart
in jouw afwezigheid
en wacht op verdriet

J.J.v.Verre/1973

De maangodin.

de maan is een vrouw
verstopt in het cyclische
verdwijnen en verschijnen

in de schaduw van het licht
als maand van het leven
als vruchtbaarheid gegeven

je mooie ronde vorm
aan de donkere sterrenhemel
boven het ondermaans gewemel

het initieert de getijden
het bloed en de vloed
die de vrucht in de zee ontmoet

het weerspiegelt de zon
in aardse duisternis
en verlicht de liefdesnacht

ik luister naar je naam
in maanloze stilte
met strelende woorden

jij draaiend om mij heen
ik dans met Selene
de vrouw die mij bescheen

een krater op jouw buik
lijkt een hongerige mond
die mijn lusten verslond

als een zwart gat
met mystieke macht
in jouw gelaat vervat

misschien een plaats in de tijd
voor menselijke kolonies
in jouw aanwezigheid.

J.J.v.Verre.