C'est mourir un peu.

de maan zal blijven staren
als ik niet meer zal zijn
in duistere zwarte nachten
is het gele licht niet mijn

de wind zal blijven waaien
door de bomen, over het gewas
de krakende zwiepende takken
vertellen hoe het eens bij mij was

het water zal blijven vallen
uit de donkere wolkenlucht
het leven duurt maar even
in gedachten waarvoor ik vlucht

de zon zal blijven schijnen
op de mooie groene wei
en mijn geest verblijden
zonder woorden dan van mij


J.J.v.Verre/ 1978.

Legionair

een boog met zwarte pijlen
schittert door mijn doorrookte ogen

ik ben gevallen in de zwarte aarde
en wacht op het naderende lot
dat de verliezer zal ondergaan

als slaaf verkocht of afgemaakt
door de noordelijke barbaren

mijn helm heeft mij verlaten
mijn zwaard achtergebleven
in mijn laatste gevecht

het spookt door mijn hoofd
een helse pijn doorboort
mijn verslagen blik

in de hitte van het slagveld
voelt mijn lichaam kil en koud

ik ontsnap uit mijn bestaan
word geen naamloze slaaf
daar dank ik mijn Caesar voor


J.J.v.Verre/1998.

Vergankelijkheid

Foto,Laura Voorma,USA 2013.

de vergankelijkheid van woorden
geschreven op het natte strand

liefdes fantasieën in mijn dromen
bij het ontwaken wreed verbrand

magische gedachten onbeschreven
plots uit mijn hoofd verdreven

ik verwacht ook de glorieuze dag
dat mijn weten ontwaken mag

in de liefdevolle lichtheid van het heelal
slechts een trilling in de ruimte bovenal


J.J.v.Verre/2002.

LEEMTE.

foto: L.J. Voorma. USA mei 2013.


ik wil je geest verleiden
uit mijn hart te verdwijnen

je stem dwingt mijn oren
om te blijven luisteren

mijn mond proeft de leegte
als verzengende droogte
na een warme wervelwind

ik struikel telkens over je naam
in een vervagende herinnering

minne strelingen plagen
mijn rubberen lichaam

mijn lach is verloren
in onbegrepen verdriet

ik wil weer zijn wie ik was
voordat ik jou ontmoette

Dementie.

ik weet dat ik de dingen heb geweten
die allang in daden zijn vergeten

het vergeten versluiert het zeker weten
maar weet nog wel van jouw bestaan

jouw lange haren die als duizenden spinnen
mijn lippen beroerden

jouw sprankelende ogen die mij blind
maakten voor de erotische duisternis

jouw stem die ik wil vergeten
in mijn verdwijnende hoofd

jouw beeld als jonge vrouw
is in het heden verrezen

ik weet niet meer of ik dat
als herinnering herken

2001.

Woordenspel.

gembersmaak in verkouden stuifmeel lucht
wierook damp in vervlogen avond lust
ik droom de man die jouw voeten kust

verzengende hitte in het hete zand
slangengif in gebeten liefdes wond
blaren op je verschraalde lippen mond

zweetlucht in versmeltende liefdeskoorts
hartstocht op een te steile helling
ik droom de man in die vertelling

ontlading in hemelse overgave
ik zoek de stem die jou kust
in zinneloos woordenspel verprutst

J.J.v.Verre.

Lentewind.

De lentelucht begroet mijn lentemorgen met lentezon. Een lentebloem vreest de nog koude nachten maar laat zich strelen door de beginnende lentedag. De lentezon veroorzaakt de lentekriebels en soms lentekoorts.

Het lenteloof luistert naar het lentelied dat spontaan in de lentetijd in mijn lentetuin te horen is. Het lentefeest kan beginnen als de lenteregen zijn laatste lente druppels heeft laten vloeien over de witte lenteklokjes. De zachte lenteadem streelt mijn gelaat en sluit mijn ogen en schept het lentebeeld als warme lente fantasie. Het lentegroen wordt opgesierd door een lenteroos die de lentebode is van het opvolgende jaargetijde.

Ik verblijd mijn geest met de prachtige lentetooi en laat deze lenteweelde zich met mij verbinden. Ik ben nu de lente en denk mijn woorden in lentezang die het bestaan verplant in een lentebeeld. De lentewind die mijn lente hart verwart.

J.J.v.Verre.