Verloren obsessie

 

                                          -Obsessie in mijn hoofd

mijn hart danst van verlangen

in het ritme van onzekerheid

het jaagt mijn warme bloed

in al mijn verliefde cellen

gedachte aan dit erotisch festijn

vult de nachten met dromen

droomt de nacht die gaat komen

laadt mijn passie met hartstocht

vage contouren van zilverdraad

in een web gevangen geraakt

glij ik langs de ragfijne banen

naar de kille aardse zekerheid

mijn uiterlijk wordt bekeken

in de spiegel van eerlijkheid

het kust mijn verbaasde lippen

het kamt mijn verwarde haar

nog twee nachten slapen

ik rij nog drie maal langs

de plek van onze ontmoeting

is het te druk of toch te stil

ik weet het niet meer

er is geen zon en geen wolk

geen geluid en geen stilte

mijn zijn zit geheel op slot

ik zoek naar die ene sleutel

naar die ene zalvende stem

die mijn angsten laat varen

die mijn blikveld ontsluit

ik kijk naar je pasfoto

fluister jouw voornaam

jij kent me nog niet

vinder van je rijbewijs

J.J. van Verre.

De schaduw van de maan

 

                                    -Volle maan op oude begraafplaats-

de schaduw van de maan

toont beweging op het gras

het schijnsel door de bomen

maakt licht wat donker was

de schaduw van de maan

speelt met mijn gedachten

graaft in de herinnering

wat we samen verwachtten

de schaduw van de maan

maakt lucide dromen wakker

ontmoeting was geen toeval

jij zocht in mij een makker

de schaduw van de maan

doet beseffen dat je nog weet

van al die spannende dingen

die je toen alleen samen deed

de schaduw van de maan

verlicht jouw koude steen

iets op deze kille rustplaats

maakt ons toch weer een

J.J. van Verre. 1974

De Nachtsluier

 

                             -Dansend en tollend in het rond-

ontwaakt in klamme lakens

op een doorweekt kussensloop

droge lippen die vocht halen

uit mijn zwetende leegloop

verrast door die nare droom

van stukje respect beroofd

die het feest in mijn hoofd

volledig had bedorven

ongelukkig toeval gehuwd

met een Turkse buikdanseres

hoe kwam ik daar terecht

op dat marmeren bordes

bruine ogen zagen mij staan

had meteen weg moeten gaan

maar was te dominant gekleed

met goudkleurig pak compleet

haar vader had mij vastgepakt

aan moeder was ik net ontsnapt

een broer was sterk en groot

haar vorige vriend was dood

wilde niet maar bleef staan

Turkse zon net onder gegaan

muziek begon te spelen

aanmoedigingen uit vele kelen

dansend met gesluierde vrouw

voelde ik mij als een trotse pauw

strakke boord begon te knellen

hele omgeving begon te kwellen

probeerde te ontsnappen aan dit feest

maar werd opgejaagd als een beest

bij iedere uitgang stonden soldaten

getraind en gehard in de Karpaten

steeds sneller dansend draaiend

dreef ik weg in duistere domeinen

mijn leven in vogelvlucht herinnerde

gedachten aan onverschrokkenheid

mijn tollende gedaante

kwam plots tot stilstand

rukte haar sluier af en zag

ongeloof bij haar en iedereen

met die sluier in mijn hand

zwaaide ik rond mijn hoofd

ging hoog de donkere lucht in

met de sluier als hefschroef

hoger en ijler in de zwarte lucht

de witte sluier afgeworpen

duikelend neerstortend

op mijn zachte landingsbaan

dromen drijven immer vrij

over een Turks feest zonder mij

toch ben ik redelijk opgelucht

over heimelijke bruiloftsvlucht.

                      J.J. van Verre.

Levend begraven

 

                            -Foto Oost-Groningen (Saskia Bijholt)-

sluier van mist over troosteloze akkers

kille kamer in een vervallen boerderij

versleten gordijnen door rook vergeeld

soms te warm maar meestal te koud

zure lucht van mest en verstopte riool

hooi voor de beesten in ijzeren kooi

wie kent me nog in dit lege landschap

van verlaten mais, bieten en kleipiepers

van altijd stevige wind met vlagen regen

altijd fietsen met een fors verzet

door de blubber op de landweggetjes

frivole tractoren proberen te ontwijken

ik ben in de liefdesval met hem getrouwd

hij de boerenzoon van de groenteman

die hield van mijn jonge stadse lichaam

verlang naar mijn studentenhuis

het mooie gezellige Groningen

zou opnieuw willen kunnen kiezen

desnoods een dominee of winkelier

maar niet meer hier, nooit meer hier

het platteland geeft mij geen plezier

wil weer leven, kunnen zweven

weer mooi zijn zonder zwarte nagels

vertier, lachen, flirten en luisteren

vraag God om mij te helpen

ontsnappen aan dit vreselijke oord

maar vraag mij af of hij wel hoort

morgen is het opnieuw dezelfde dag

dat ik weer bidden en werken mag

levend begraven in Oost Groningen.

J.J. van Verre. (1985).

Ayla

 

                                              

het landleven onwennig

voorheen door water omringd

gedragen door opwaartse kracht

 

geboren uit mamma’s schoot

zoekend naar visuele prikkels

die liefde zullen ontwikkelen

 

ik ben Ayla en ben er net

zijn jullie al langer hier

onbewust tot bewustzijn

 

wachten kan ik nog niet

verwachten al  wel

dat ongemak verdwijnt

 

ik drink melk, plas, poep

huil slaap en moet wennen

als vis uit het water

 

ik proef de zachte tepel

baard van pappa

stem van mamma

 

ik word een week, een maand

een jaar elk jaar opnieuw

dan is het feest voor mij

 

ik ga weer slapen

dromen over licht

zee van bescherming

   J.J.v.Verre.

Vlinder

 

                 foto: Annelot W.  Frankrijk aug. 2022

          

er vliegt een vlinder

op een zonnige dag

binnen mijn blikveld

voorbij.

vlinder op zo’n dag

was jij eens voor mij

in mijn herinnering

voorbij

vlinder zonder mij

vult  liefde binnenin

vliegt elke zomer weer

voorbij

er vliegt een vlinder

mooiste vlinder

kleurigste vlinder

voorbij

tijd verglijdt

zomer vergeet

mijn vlindertijd

voorbij

 

J.J.v.Verre

Liefde te leen

-Liefde is het zijn van de menselijke entiteit. Het spirituele mens-zijn, die zijn bestaan dankt aan de eenheid van het leven als geheel. Liefde is het goddelijke, het oprechte en het altijd aanwezige.De liefde leert ons liefhebben. Wie wij liefhebben, noemen wij onze geliefde(n). Onze geliefde stapt uit de spiegel van onze ziel. We kunnen een geliefde niet bezitten, maar wel tijdelijk te leen hebben. Het verlies brengt ons diepe smart.Maar misschien maar tijdelijk, omdat onze levens zich weer zullen kruisen. Haar nemen is geven en weer ontmoeten is weten. Het weten dat wij samen zijn in het verleden en in de eeuwigheid.
Liefde is non lokaal en kent geen duale partner.Het verdriet van verlies kan in tranen verdrinken, maar de liefde verzacht de pijn door liefdevolle herinneringen.-

J.J.v.Verre.


Liefde te leen

de put dieper dan de echo kan reiken
duister als in de diepste spelonken
glad en bezweet met algenvocht
verdriet in tranen verdronken

het dal was dieper dan zijn bedding
de stroom meedogenloos en wreed
de groene heuvel onbereikbaar
verdriet in tranen verkleed

de berg was steil en glibberig
met verraderlijk losse stenen
de top in de verkleumende mist
verdriet in tranen verdwenen

ik wil springen maar ben verlamd
ik wil voelen maar ben beschonken
ik wil ademen maar ben verkrampt
verdriet in tranen verdronken

zij is mij ontnomen
vuur had haar verbrand
zo plotseling gekomen
liefde in tranen verdampt.

-Jan Westerman-