Vlinderlicht.

 

                                 De blauwe Morphovlinder, Costa Rica.

zie hoe zij vliegt in vlinderlicht

verheven kleur in groen verschiet

geen last der aarde draag zij mee

alleen het licht, dat zij doorbreekt

verpakt in regenboog verstrooiing

wie is dit wezen zo teer geweven

een zucht van leven in vorm

een ziel die zich uit pop verhief

het voorbijgaan dat vleugels kreeg

en dansend haar tijd volbracht

zij raakt de bloem, stof blijft kleven

zo licht is haar aards bestaan

een kus van de zon zal je verlichten

de bries van de wind waait je weg

naar nieuwe nectar dromen

o vlinder spiegel van wording

uit duisternis ontvouwt zich pracht

jij draagt de wet van levend sterven

en toont ons dat in je korte leven

schoonheid vluchtig is gebleven

en toch in dat vergankelijk strelen

in ‘t azuren schaduwspel op blad

ligt meer eeuwigheid besloten

dan steen steden heeft omsloten

want zijn is wat je nooit vergat

zij vliegt en laat een vraag na

is vlinder zijn verheven kunst?

te dansen op de rand der tijden

geen schuld of angst te moeten lijden

alleen om vlinder zijn te belijden

J.J.v.Verre.

Liefdesgedicht.

 

Op de middelvinger rust een klein hagedisje, nauwelijks groter dan een sprankje zomerlicht. Zijn schutkleur omarmt de tinten groen van de omgeving, alsof hij door de aarde zelf is geschilderd. Het fragiele lijfje vertrouwt zich toe aan de stille hand en tussen huid en schubben lijkt even geen grens te bestaan. Alleen de zachte belofte dat zelfs dit kleine leven veilig in liefde kan rusten.

Liefdesgedicht

je ogen zijn geen vensters

maar vragen zonder antwoord

waar mijn ziel in rondwaart

als zoutkorrels in de oceaan

in elke blik een bewijs

dat oneindigheid voelbaar is

wij zijn twee gedachten

die elkaar toevallig droomden

maar in dat toeval schuilt

een wet die niemand kent

waar tijd zich om ons buigt

als boog naar zijn eigen pijl

indien het licht ooit dooft

zal ik jou nog herkennen

in die stilte tussen woorden

in die adem van de wind

want liefde kent geen einde

maar alleen een nieuw begin

J.J.v.Verre.

Afscheid

 

                                   de liefde die geen afscheid kent

er is stilte

in elk afscheid

daar, waar je hand opent

raakt de leegte

aan wat nooit werd geboren

je bent de druppel die verdampt

je bent de oceaan

de golvende massa

die zich weer even herinnert

ook druppel te zijn

de herfst weet het al

wat glanst moet loslaten

blad voor blad

buigt zich naar de aarde

goud wordt aarde, wordt adem

de diepste waarheid

draagt geen naam

ze openbaart zich

in de moed om te vergaan

geen verzet zonder voortbestaan

er is geen dag, er is geen nacht

slechts een gat in elk gedacht

een naam die geen betekenis wacht

een adem die zich niet meer vult

maar liefde dat geen afscheid duldt

J.J.v.Verre.

Vergankelijkheid

 

De sterrennacht, schilderij Vincent van Gogh, 1889, Museum of Modern Art, New York.

de dag ontwaakt in gouden pracht

maar sluimert reeds naar nacht

wat bloeit in zonlicht, jong en zacht

verbleekt in schaduw, stil gebracht

een blad dat loslaat van de tak

door wind verjaagt op een dak

geen hand die tijd weet vast te grijpen

geen stem die eeuwigheid kan schrijven

de spiegel toont een vaag portret

van wie men vroeger was

lijnen die woorden vermeden

van dagen die voorbij gleden

toch leeft in elk vervangend uur

een troost om pijn te verzachten

dat niets voor altijd hoeft te blijven

maakt beleving bewust in gedachte

een wolk die langzaam wordt ontweven

doet niets dan drijven in bestaan

geen wil, geen strijd, alleen gegeven

vergaan is slechts een andere baan

wat blijft is niet wat vast wil houden

maar wat beweegt in stille kracht

zoals een echo uit de hemel

verlicht in heldere sterrennacht

J.J.v.Verre.