er is stilte
in elk afscheid
daar, waar je hand opent
raakt de leegte
aan wat nooit werd geboren
je bent de druppel die verdampt
je bent de oceaan
de golvende massa
die zich weer even herinnert
ook druppel te zijn
de herfst weet het al
wat glanst moet loslaten
blad voor blad
buigt zich naar de aarde
goud wordt aarde, wordt adem
de diepste waarheid
draagt geen naam
ze openbaart zich
in de moed om te vergaan
geen verzet zonder voortbestaan
er is geen dag, er is geen nacht
slechts een gat in elk gedacht
een naam die geen betekenis wacht
een adem die zich niet meer vult
maar liefde dat geen afscheid duldt
J.J.v.Verre.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten