Liefdesgedicht.

 

Op de middelvinger rust een klein hagedisje, nauwelijks groter dan een sprankje zomerlicht. Zijn schutkleur omarmt de tinten groen van de omgeving, alsof hij door de aarde zelf is geschilderd. Het fragiele lijfje vertrouwt zich toe aan de stille hand en tussen huid en schubben lijkt even geen grens te bestaan. Alleen de zachte belofte dat zelfs dit kleine leven veilig in liefde kan rusten.

Liefdesgedicht

je ogen zijn geen vensters

maar vragen zonder antwoord

waar mijn ziel in rondwaart

als zoutkorrels in de oceaan

in elke blik een bewijs

dat oneindigheid voelbaar is

wij zijn twee gedachten

die elkaar toevallig droomden

maar in dat toeval schuilt

een wet die niemand kent

waar tijd zich om ons buigt

als boog naar zijn eigen pijl

indien het licht ooit dooft

zal ik jou nog herkennen

in die stilte tussen woorden

in die adem van de wind

want liefde kent geen einde

maar alleen een nieuw begin

J.J.v.Verre.