de dag ontwaakt in gouden pracht
maar sluimert reeds naar nacht
wat bloeit in zonlicht, jong en zacht
verbleekt in schaduw, stil gebracht
een blad dat loslaat van de tak
door wind verjaagt op een dak
geen hand die tijd weet vast te grijpen
geen stem die eeuwigheid kan schrijven
de spiegel toont een vaag portret
van wie men vroeger was
lijnen die woorden vermeden
van dagen die voorbij gleden
toch leeft in elk vervangend uur
een troost om pijn te verzachten
dat niets voor altijd hoeft te blijven
maakt beleving bewust in gedachte
een wolk die langzaam wordt ontweven
doet niets dan drijven in bestaan
geen wil, geen strijd, alleen gegeven
vergaan is slechts een andere baan
wat blijft is niet wat vast wil houden
maar wat beweegt in stille kracht
zoals een echo uit de hemel
verlicht in heldere sterrennacht
J.J.v.Verre.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten