Wachten zonder verlangen.

 

De nevel, het gras en de eenzame figuur vormen samen een soort visuele echo van het gedicht - een wereld waarin stilte niet leeg is, maar vol van adem en herinnering. De melancholie hier is niet somber, maar zacht, alsof de tijd zelf even stilstaat om te luisteren.

Wacht al te lang

weet te veel

maar doe niets

Keel voelt droog

mijn stem kraakt

maar zeg niets

Liefde was blind

lust is verlopen

maar voel niets

Eindelijk een licht

warm en stil

maar zie niets

Ademnood wacht nog

op een nacht

maar roept niets

Fluistert mijn stem

in tere stilte

maar weet niets

Draai mijn hoofd

zoek de beker

maar kan niets

Zoek mijn kind

voel de massa

maar draag niets

Sluit mijn ogen

wacht op iets

maar verlang niets.

J.J.v.Verre.