Levend begraven

 

                            -Foto Oost-Groningen (Saskia Bijholt)-

sluier van mist over troosteloze akkers

kille kamer in een vervallen boerderij

versleten gordijnen door rook vergeeld

soms te warm maar meestal te koud

zure lucht van mest en verstopte riool

hooi voor de beesten in ijzeren kooi

wie kent me nog in dit lege landschap

van verlaten mais, bieten en kleipiepers

van altijd stevige wind met vlagen regen

altijd fietsen met een fors verzet

door de blubber op de landweggetjes

frivole tractoren proberen te ontwijken

ik ben in de liefdesval met hem getrouwd

hij de boerenzoon van de groenteman

die hield van mijn jonge stadse lichaam

verlang naar mijn studentenhuis

het mooie gezellige Groningen

zou opnieuw willen kunnen kiezen

desnoods een dominee of winkelier

maar niet meer hier, nooit meer hier

het platteland geeft mij geen plezier

wil weer leven, kunnen zweven

weer mooi zijn zonder zwarte nagels

vertier, lachen, flirten en luisteren

vraag God om mij te helpen

ontsnappen aan dit vreselijke oord

maar vraag mij af of hij wel hoort

morgen is het opnieuw dezelfde dag

dat ik weer bidden en werken mag

levend begraven in Oost Groningen.

J.J. van Verre. (1985).

Ayla

 

                                              

het landleven onwennig

voorheen door water omringd

gedragen door opwaartse kracht

 

geboren uit mamma’s schoot

zoekend naar visuele prikkels

die liefde zullen ontwikkelen

 

ik ben Ayla en ben er net

zijn jullie al langer hier

onbewust tot bewustzijn

 

wachten kan ik nog niet

verwachten al  wel

dat ongemak verdwijnt

 

ik drink melk, plas, poep

huil slaap en moet wennen

als vis uit het water

 

ik proef de zachte tepel

baard van pappa

stem van mamma

 

ik word een week, een maand

een jaar elk jaar opnieuw

dan is het feest voor mij

 

ik ga weer slapen

dromen over licht

zee van bescherming

   J.J.v.Verre.

Vlinder

 

                 foto: Annelot W.  Frankrijk aug. 2022

          

er vliegt een vlinder

op een zonnige dag

binnen mijn blikveld

voorbij.

vlinder op zo’n dag

was jij eens voor mij

in mijn herinnering

voorbij

vlinder zonder mij

vult  liefde binnenin

vliegt elke zomer weer

voorbij

er vliegt een vlinder

mooiste vlinder

kleurigste vlinder

voorbij

tijd verglijdt

zomer vergeet

mijn vlindertijd

voorbij

 

J.J.v.Verre

Liefde te leen

-Liefde is het zijn van de menselijke entiteit. Het spirituele mens-zijn, die zijn bestaan dankt aan de eenheid van het leven als geheel. Liefde is het goddelijke, het oprechte en het altijd aanwezige.De liefde leert ons liefhebben. Wie wij liefhebben, noemen wij onze geliefde(n). Onze geliefde stapt uit de spiegel van onze ziel. We kunnen een geliefde niet bezitten, maar wel tijdelijk te leen hebben. Het verlies brengt ons diepe smart.Maar misschien maar tijdelijk, omdat onze levens zich weer zullen kruisen. Haar nemen is geven en weer ontmoeten is weten. Het weten dat wij samen zijn in het verleden en in de eeuwigheid.
Liefde is non lokaal en kent geen duale partner.Het verdriet van verlies kan in tranen verdrinken, maar de liefde verzacht de pijn door liefdevolle herinneringen.-

J.J.v.Verre.


Liefde te leen

de put dieper dan de echo kan reiken
duister als in de diepste spelonken
glad en bezweet met algenvocht
verdriet in tranen verdronken

het dal was dieper dan zijn bedding
de stroom meedogenloos en wreed
de groene heuvel onbereikbaar
verdriet in tranen verkleed

de berg was steil en glibberig
met verraderlijk losse stenen
de top in de verkleumende mist
verdriet in tranen verdwenen

ik wil springen maar ben verlamd
ik wil voelen maar ben beschonken
ik wil ademen maar ben verkrampt
verdriet in tranen verdronken

zij is mij ontnomen
vuur had haar verbrand
zo plotseling gekomen
liefde in tranen verdampt.

-Jan Westerman-

Passionele verlangens

-Ik staar naar het baldakijn boven mijn vorstelijke bed en wacht op passionele verlangens. Uit: vakantie in Thailand.


Ik luister naar de stem die niet zegt, naar het hoofd dat niet denkt, naar het lichaam dat rust.
Ik luister opnieuw en hoor het verlangen dat roept en de echo maakt mijn lichaam wakker.
Het fluistert in mijn hoofd en blaast een zoete tinteling langs mijn buik en dijen. Slapende gebieden in mijn hersenen worden wakker geschud en moeten aan de slag. Hormonen worden gesynthetiseerd en zenuwcellen geactiveerd. Het is eigenlijk een chaos in mijn brein. En van die chaos weet mijn verlangen handig te profiteren. Zelfs mijn denken wordt nu aan het werk gezet en moet nu maar gaan bedenken hoe dat sterke erotische verlangen kan ontsnappen uit de emotionele rollercoaster. Passie, lust en vuur verteren de rede en overmannen het denken. Alleen de weg naar buiten, de ultieme vrijheid tegemoet is voor het sterk groeiende verlangen opportuun. Het wordt opgehitst door geile gedachten, prikkelende foto’s of pornografische filmpjes.

En dan…………………dan volgt de ultieme ontlading en vervalt het erotische verlangen tot een slapende vulkaan.
Ik luister naar het hart dat nog snel klopt, het hoofd dat niet denkt en het lichaam dat weer rust. Passionele verlangens moeten regelmatig worden uitgelaten in het illusionaire denken.


-Jan Westerman-

Onbegonnen denken

geen vorm en geen kader
geen begin en geen einde

geen zwart en geen wit
geen goed en geen slecht

geen waken en geen slapen
geen geven en geen ontvangen

geen liefde en geen haat
geen geluid en geen stilte

fluisterend deze regels dromend
drijvend op de gewichtsloze stilte
denk ik aan de naamloze gedachten
die wapperen in de wind loze wereld

het ontstaan moet nog worden bedacht
in het niets van de lege ruimte
die tijd nog moet laten ontwaken
uit de eindeloze slaap van de eeuwigheid

geen vorm en geen leven
geen wens en geen verlangen

alleen de rust van het niets
spartelend in het onbegonnen denken


J.J.v.Verre.

Voorbijganger

--Lady in white--


er ging een vrouw voorbij
een zoete walm uit verleden

ik was acht en zij dertig
haar ogen blauw en zacht

mijn moeder had mij gebracht
een oppas voor een middag

haar witte jurk danste
om haar smalle taille

verliefd was ik nog niet
maar ze rook zo lekker

ik zal haar nimmer zien
maar wel direct herkennen

verstopt in de reukcentra
van mijn verloren herinnering

J.J.v.Verre.