plots was de geur uit jouw sjaal verdwenen
die lange tijd mijn herinneringen fris hield
alsof de tijd zijn vingers had gesloten
rond wat ik nooit verliezen wilde
ik drukte de wol tegen mijn gezicht
zocht naar een spoor van jou
maar vond alleen de leegte die achterblijft
wanneer een hart te lang moet missen
toch draag ik jou, moeder
in elke adem die ik onbewust kies
in elke dag die zich ontvouwt
in jouw liefdevolle zachtheid
en toch, soms heel even
wanneer de wind mijn haren verwaait
meen ik je weer te proeven
niet in de stof, maar in mij
Geen opmerkingen:
Een reactie posten