Omgekeerde vlag.

 

Het doet me eerlijk gezegd een beetje pijn wanneer ik langs de snelweg een Nederlandse vlag ondersteboven aan een paal zie hangen. Waarom precies, weet ik niet. Misschien is het een stukje chauvinisme, of gewoon het gevoel dat de Nederlandse vlag voor mij iets vertegenwoordigt.
Ik steun de boeren in hun protest en begrijp hun zorgen. Tegelijkertijd begrijp ik ook heel goed dat er zaken moeten veranderen. Als we niets doen, lopen we het risico dat er uiteindelijk voor iedereen weinig meer overblijft dan een tuin vol brandnetels, gras en bramenstruiken.
Misschien zit de waarheid ergens tussen protest en verandering: luisteren naar elkaar, ruimte geven aan wat moet veranderen, maar ook oog houden voor wat we willen behouden. 

Blauw, wit en rood langs een sloot,

valse vlaggen hangen zielloos rond.

De stikstofregel moet verzachten,

als regen op verschraalde grond

Het draagt de herinnering mee

aan wat ooit vloeibaar was en teer,

wacht slechts op één druppel vocht

die haar wakker kust – tot leven weer.

De wind die eens de vlag liet dansen,

fluistert nu een lege klacht.

Geen kleur die nog kan prikkelen;

de stilte heeft haar waan gebracht.

Het water spiegelt grauwe wolken,

geen teken meer van wat er was.

Regen valt niet om te troosten,

maar tekent alles grauw als as.

Geen gesprek dat ooit begon,

want woorden sterven in de wind.

Geen akkers, weiden, boerenstemmen -

bestuurders blijven agrarisch blind.

Als boeren konden praten,

en luisteren werkelijk was,

dan hingen al die mooie vlaggen

met rood weer boven in het gras.

J.J.v.Verre.