Wet van het Al.

 

                - Kosmische fluit. Relief in hout.Thailand 2025.

in de stilte voorbij het denken

waar geen vorm durft te zijn

fluistert een stem van weten

diep verscholen in mijn brein

het is geest zo klinkt het woord

geen ster noch planeet die stoort

geen gedachte, trilling of droom

geboren in de spuwende stroom

zo boven, zo beneden spiegelspel

de oceaan reflecterend in één cel

het heelal dat liefdevol bemint

streelt als de adem van de wind

geen rust, slechts dans en lied

waar alles trilt, geen stilstand ziet

in dat eeuwige ritme, wet na wet

waar een ziel haar koers verzet

twee handen als een kracht

dag en nacht, liefde en macht

wie het midden weet te zien

ontwaakt voorbij karma misschien

de slinger wiegt, tijd beweegt

wet van ritme die niets vergeeft

maar wie omhoog klimt is vrij

danst boven het cyclisch getij

gender in al wat leeft en stroomt

brenger van dat wat nooit droomt

Shakti en Shiva, in liefde verweven

scheppen het wiel van eeuwig leven

zo staat de wijze, stil en zacht

zonder zwaard, met licht en kracht

hij kent de wetten, buigt ze niet

maar zingt vrij het innerlijk lied

o, Kybalion, sluier van het Al

steek met je oer verhaal van wal

geen dogma, maar een sleutel klein

die opent wat ik zelf moest zijn

J.J.v.Verre.

Dit gedicht heb ik geschreven naar aanleiding van mijn beschouwing over het boek De Kybalion. Op 20 mei 2025 geplaatst op de website Spirituele Filosofie.

De mier

 

                       De mier: Geen plek op de wereld is vrij, van mij.

een mier zo klein en altijd druk

snijdt bedreven haar blaadje stuk

colonnes in een streng patroon

marcheren van pad naar boom

ze trekt en sjouwt door weer en wind

met kracht en trots die niemand vindt

geen taak te zwaar, geen drempel te steil

bouwt een wereld voor het mieren heil

haar bestaan in teamwork groot

zwoegen en dienen tot in de dood

gevleugelde mannetjes leven kort

vliegende paring die hun einde wordt

met kracht die velen niet kennen

door intellect van snel scannen

bouwen zij nesten en heuvels

door vrouwtjes zonder vleugels

haar kleine stappen, groots van geest

een wonder verricht dat kleine beest

de mier heeft een wijze les bewerkt

dat trouw en werk de ziel versterkt

in de mensengeest droom ik erbij

geen plek op de wereld is vrij van mij

J.J.v.Verre.

Misleidende dankbaarheid

 

-Zelfs dankbaarheid kan een subtiele ego-strategie zijn om de leegte te vermijden.

Misleidende dankbaarheid

denk in spinnende gedachtes

mijn wereld rond en rond

in een web van kleurloos licht

schuilt een donkere ondergrond

de wereld wordt verblijd

een masker van fatsoen

ziet slechts wat ik toon

in denken zonder doen

ik dank voor wat ik heb

maar fluister met mijn mond

is dit alles wel genoeg

bij de woorden die ik vond

de glimlach die ik draag

is van verguld metaal

mijn woorden zijde zacht

maar houden van kabaal

ik buig me, ik kniel

prevel dankbaarheid

schaduwspel der listen

duisternis kent geen tijd

misleidende dankbaarheid

wat ben je toch waar

als een gouden keten

waardevol maar zwaar

J.J.v.Verre.

Angst

                       -Angst en het rationele doolhof

 angst is de vraag zonder antwoord

de weg die zich splitst in het duister

het gevoel dat de grond onder je voeten

zich kan openen, zonder waarschuwing

het is een onbestemd gevoel

van een bedreigende ervaring

welke onbehagen schept

in het rationele doolhof

maar ook een gids die wijst

naar wat wij moeten leren

een spiegel die ons toont

wat we niet durven zien

want in het oog van de angst

ligt het onbekende niet als vijand

maar als een subtiele uitnodiging

om te groeien, te durven en te zijn

angst is niet de bedreiging

maar de drempel naar moed

een emotie die fluistert:

hier begint jouw avontuur

J.J.v.Verre.

Verslagen.

 

                             -Verslagen door het noodlot.

drink  tranen uit je droeve ogen

vocht dat mijn lichaam ontbeert

smachten kon niet langer wachten

tijd gaat niet terug of omgekeerd

stilte spreekt in zachte tonen

lust verward in maneschijn

nacht is een ijzige mantel

die je omhult als diepe pijn

kus de haren van mijn liefste

streel je lippen met mijn tong

noem je bij al jouw namen

toen het verleden nog begon.

verslagen door het noodlot

geboeid in schimmenspel

verloren kussen dansen

op de loopplank naar de hel

J.J.v.Verre.

De vliegenzwam.

 

                                              - De vliegenzwam.

weet niet echt hoe het kwam

liefde voor de vliegenzwam

kabouters zetel in het bos

verscholen tussen al dat mos

met zijn hoed zo rood en fel

witte stippen als kinderspel

schimmeldraden onder de grond

voeden wortels als een bomenmond

vruchtlichaam van een schimmel

uit de aarde kleurrijk opgestaan

zie hoe de natuur is ontsproten

in een feeëriek herfstlichaam

sprookjes en mythen kenden jou

gelukbrengend in de ochtenddauw

een magisch plekje, stil en klein

waar dromende fantasieën zijn

J.J.v.Verre.

Oorlogsbegraafplaats

 

                                    -Amerikaanse begraafplaats Margraten.

dromend van een spierwitte vlag

luisterend naar de stilte vol ontzag

wiens namen allang zijn verdwenen

in de lange rijen van gekruiste stenen

voor hen kwam die vlag te laat

als je voor een tank loop staat

die alleen het brute geweld uitspuwt

ook als je die vijand nimmer schuwt

Margraten ziet de zon verschijnen

die de stenen graven overbelichten

maar ook haar kilheid laten verdwijnen

in een landschap van verloren berichten

al die moedige amerikanen op een rij

zij hebben mij voor een deel geschapen

want wat waren mijn lieve ouders blij

dat zij bevrijd in 45 mij in 48 zagen slapen

ik ben onze bevrijders dankbaar

dat wij ons land konden herbouwen

want wij waren nog best breekbaar

om al het oorlogsleed te aanschouwen

J.J.v.Verre.

Tijdens mijn bezoek aan Margraten in juni 1976, waar 8.000 Amerikaanse soldaten liggen begraven en worden 1722 vermisten op de Muren der vermisten herdacht.