Beschermengel.
vleugels van stralen geweven
dragen mij zo effen en zacht
licht zonder schaduw te geven
dwaal ik rond in lucide vacht
beschermen zonder te slapen
stil waken en onzichtbaar nabij
wacht op de komende taken
zonder mij geen dag voorbij
gedragen door licht van liefde
waar angst en pijn verdwijnt
was ongeloof dat mij griefde
tot je bede aan mij verschijnt.
J.J.v.Verre.
De sneeuw lag niet als een deken, maar als een luidruchtige stilte over Crans Montana. Zij dempte ieder geluid, tot het kraken onder onze schoenen aan toe en wierp ons terug op onszelf. En daar, in die geïsoleerde witheid, liepen wij hand in hand als twee silhouetten tegen de achtergrond van het onwaarschijnlijke. Mijn hand, die haar gelukzalig vasthield, was niet zomaar een ledemaat, nee het was een verbindingsstuk, een brug van warmte tussen twee eilanden van jeugdige overmoed.
Aan mijn zijde liep de latere Raclette, haar blonde wezen uitgebeeld als een levend schilderij van dat subtiele moment. De damp van het zwembad in haar haar had zich overgegeven aan de alchemie van de vrieslucht en was getransformeerd tot een kroon van ijskristallen. Elke lok in haar verkilde kapsel was een bevroren rivier, een miniatuur universum waarin het licht van de ondergaande zon over de bergen vervaagde en zich mengde met de schaarse gloed van de lantaarn verlichting. In die ijspegeltjes, die rinkelden als verre sterren, las ik niet de koude, maar de tijd zelf. Een tijd die even stil moest blijven staan, gevangen in de ultieme perfectie van dat gevoel op dat speciale moment. Mijn eigen geest was een caleidoscoop van aanraking en door fantasie gedirigeerde hartstocht. Verliefdheid was geen emotie, het was een zintuig geworden. Het kleurde de wereld in tinten van onwaarschijnlijke mogelijkheden. De gedachten aan vrijen en gezelligheid waren geen platte begeerten, maar waren de rituele dansen van een ziel die haar spiegelbeeld had gevonden. Samen dromen over een spannende toekomst was nog geen plan maken. Het was het gezamenlijk scheppen van een mythe, een episch verhaal waarvan wijzelf de helden, zowel de vertellers waren. De weg van het zwembad naar het gehuurde appartement was geen pad, maar een processie. Elke stap een gelofte, elke blik een contract, getekend in de stille, onwrikbare taal van het nu.
En nu, bijna een mensenleven later, besef ik dat de ware schat niet lag in de toekomst die wij droomden, maar in die ene, bevroren wandeling. In de onschuld van een verlangen dat nog puur was, nog niet getekend door de erosie der dagen. Het was de stijl van een belofte, geschreven niet in steen, maar in ijs en ademdamp, voor altijd bewaard in het museum van mijn geheugen. En wat begon als een aarzelende belofte geschreven in ijs, heb jij Racletje, moeder van vijf hoogtepunten in ons bestaan, laten uitgroeien tot een epos in bloed, liefde en warmte. Jij bent de dauw als jeugdige liefde die de belofte van de ochtend dronk en schonk mij in haar worden een zee van morgen.
J.J.v.Verre
zij is de ruimte van een vallend blad
dat in zijn val de herfst omvat
in zijn kiem een lente draagt
die wacht op het licht van wederkomst
het licht van een gestorven ster
dwaalt zonder doel of naam
maar raakt de rand van morgen
tekent hoop in het onbekende
in het nu, dat stil en helder is
ligt de eeuwigheid besloten
niet als een pad dat zich uitstrekt
maar als een adem die zich ontvouwt
daar waar ik en jij bestaan
buiten de greep van tijd
zal liefde blijven zoeken
naar zijn tijdloze expressie
eeuwigheid is meer dan tijdloos
maar een grens-loze oorsprong
een verwondering die blijft
een gedachte die zich herinnert
Dit gedicht is gebaseerd op een filosofie waarin het moment centraal staat als drager van de eeuwigheid, waarin liefde een tijdloze kracht is en waarin vergankelijkheid niet het einde betekent, maar een poort naar transformatie. Het is een pleidooi voor een existentiële intensiteit, een leven dat niet geleefd wordt in de lengte van tijd, maar in de diepte van ervaring.
J.J.v.Verre.
zie hoe zij vliegt in vlinderlicht
verheven kleur in groen verschiet
geen last der aarde draag zij mee
alleen het licht, dat zij doorbreekt
verpakt in regenboog verstrooiing
wie is dit wezen zo teer geweven
een zucht van leven in vorm
een ziel die zich uit pop verhief
het voorbijgaan dat vleugels kreeg
en dansend haar tijd volbracht
zij raakt de bloem, stof blijft kleven
zo licht is haar aards bestaan
een kus van de zon zal je verlichten
de bries van de wind waait je weg
naar nieuwe nectar dromen
o vlinder spiegel van wording
uit duisternis ontvouwt zich pracht
jij draagt de wet van levend sterven
en toont ons dat in je korte leven
schoonheid vluchtig is gebleven
en toch in dat vergankelijk strelen
in ‘t azuren schaduwspel op blad
ligt meer eeuwigheid besloten
dan steen steden heeft omsloten
want zijn is wat je nooit vergat
zij vliegt en laat een vraag na
is vlinder zijn verheven kunst?
te dansen op de rand der tijden
geen schuld of angst te moeten lijden
alleen om vlinder zijn te belijden
J.J.v.Verre.
Liefdesgedicht
je ogen zijn geen vensters
maar vragen zonder antwoord
waar mijn ziel in rondwaart
als zoutkorrels in de oceaan
in elke blik een bewijs
dat oneindigheid voelbaar is
wij zijn twee gedachten
die elkaar toevallig droomden
maar in dat toeval schuilt
een wet die niemand kent
waar tijd zich om ons buigt
als boog naar zijn eigen pijl
indien het licht ooit dooft
zal ik jou nog herkennen
in die stilte tussen woorden
in die adem van de wind
want liefde kent geen einde
maar alleen een nieuw begin
J.J.v.Verre.
er is stilte
in elk afscheid
daar, waar je hand opent
raakt de leegte
aan wat nooit werd geboren
je bent de druppel die verdampt
je bent de oceaan
de golvende massa
die zich weer even herinnert
ook druppel te zijn
de herfst weet het al
wat glanst moet loslaten
blad voor blad
buigt zich naar de aarde
goud wordt aarde, wordt adem
de diepste waarheid
draagt geen naam
ze openbaart zich
in de moed om te vergaan
geen verzet zonder voortbestaan
er is geen dag, er is geen nacht
slechts een gat in elk gedacht
een naam die geen betekenis wacht
een adem die zich niet meer vult
maar liefde dat geen afscheid duldt
J.J.v.Verre.
de dag ontwaakt in gouden pracht
maar sluimert reeds naar nacht
wat bloeit in zonlicht, jong en zacht
verbleekt in schaduw, stil gebracht
een blad dat loslaat van de tak
door wind verjaagt op een dak
geen hand die tijd weet vast te grijpen
geen stem die eeuwigheid kan schrijven
de spiegel toont een vaag portret
van wie men vroeger was
lijnen die woorden vermeden
van dagen die voorbij gleden
toch leeft in elk vervangend uur
een troost om pijn te verzachten
dat niets voor altijd hoeft te blijven
maakt beleving bewust in gedachte
een wolk die langzaam wordt ontweven
doet niets dan drijven in bestaan
geen wil, geen strijd, alleen gegeven
vergaan is slechts een andere baan
wat blijft is niet wat vast wil houden
maar wat beweegt in stille kracht
zoals een echo uit de hemel
verlicht in heldere sterrennacht
J.J.v.Verre.
