Vergankelijkheid

 

De sterrennacht, schilderij Vincent van Gogh, 1889, Museum of Modern Art, New York.

de dag ontwaakt in gouden pracht

maar sluimert reeds naar nacht

wat bloeit in zonlicht, jong en zacht

verbleekt in schaduw, stil gebracht

een blad dat loslaat van de tak

door wind verjaagt op een dak

geen hand die tijd weet vast te grijpen

geen stem die eeuwigheid kan schrijven

de spiegel toont een vaag portret

van wie men vroeger was

lijnen die woorden vermeden

van dagen die voorbij gleden

toch leeft in elk vervangend uur

een troost om pijn te verzachten

dat niets voor altijd hoeft te blijven

maakt beleving bewust in gedachte

een wolk die langzaam wordt ontweven

doet niets dan drijven in bestaan

geen wil, geen strijd, alleen gegeven

vergaan is slechts een andere baan

wat blijft is niet wat vast wil houden

maar wat beweegt in stille kracht

zoals een echo uit de hemel

verlicht in heldere sterrennacht

J.J.v.Verre.

Veren spuwen.

Veren spuwen is een Nederlands gezegde dat "erg boos zijn" betekent. Deze afbeelding toont een boer die door de lange droogte erg boos is op de natuur en schreeuwt om regen.

ik ging naar buiten zonder klok

alleen de merel wist de tijd

wind verkoos geen richting

maar bracht mij vergetelheid

een herinnering misschien

aan iets dat nog wassen moet

bewustzijn dat gaat ontwaken

wat een ander groeien doet

de eik verstomd, stond als antwoord

op een vraag die nimmer was te stellen

tijd en ruimte raakten diep verstoord

als bladeren uit bomen snellen

zoals veren van betekenis zijn

welke dwarrelden rond mijn voeten

schuift liefde aan als refrein

die boosheid kracht laat inboeten

er bestaat nog één laatste kans

geen meteorologisch hoogstandje

maar een originele regendans

bracht de ratio naar het randje

westenwind bracht regen in zijn wolken

bestoof de akkers met verlangend vocht

dat al zo lange werd gezocht omdat

droogte de grond had uitgemolken

pluk een symbolische roos

zet hem op je strooien hoed

want veren spuwen

is voor niemand goed

J.J.v.Verre.

 

Meeuwentaal.

 

                        woorden vervliegen als golven over het strand.

ijle lucht was koud en zilt

liep waar strand zich liet

verdringen door de branding

meeuwen kliauwen in hun vlucht

hun schaduwen op het natte zand

sommeerden mij te wachten

hurkend bij een stuk drijfhout

waar een veer lag, zilvergrijs

achtergelaten met betekenis

even was er niets dan adem

niets dan huid in de wind

licht genoeg om door vogels

gedragen te worden

luisterde naar het gekijf

daar in de vogel lucht

een veer die is gevallen

in een tijdloze dimensie

spreek geen vogeltaal

doch begreep het verhaal

uit hun kakelend kabaal

J.J.v.Verre.

Vuur in mij.

 

                                      - Diep in mij brandt vuur.

diep in mij brandt vuur

woest en duister van aard

als een vuurspuwende draak

gromt als naderend onweer

mijn vuisten zijn knuisten

tanden die verscheuren

een tijger ontketend

hongerig naar strijd

maar daaronder dieper

waar gloeien verstilt

ligt angst die fluistert

doof me voor ik splijt

agressie, een ziedende zee

die alles wil verslinden

ook mij en jou tezamen

als de storm niet bedaart

dus haal ik diep adem

begin tot tien te tellen

want vuur kan verteren

maar ook licht geven

J.J.v.Verre.

Dit gedicht, wat zeker ook op mijzelf betrekking kan hebben, heb ik geschreven als addendum bij mijn beschouwing over "Agressie ".  Als entiteit met een sterke basale agressieve kracht, probeerde ik uit te zoeken of agressie een autonome basale levenskracht kon zijn vergelijkbaar met liefde. Ik heb het antwoord niet gevonden, wat ook wel te verwachten viel. Mijn agressieve levenskracht is beheersbaar en daar ben ik heel tevreden mee. Het is ook heel fijn om af en toe tevreden over jezelf te kunnen zijn.  

Schuld als last.

 

                                                 - Schuld als last.

niet altijd is schuld

een maat voor fout of wet

soms is zij

het stille weten

dat wij tekortschieten

zonder dat er iemand is

die het ons verwijt

zij opent een venster

naar een wereld

groter dan wijzelf,

waar wij niet de oorsprong zijn,

maar de reciproque echo

in die ruimte

is schuld geen last,

maar een teken

dat wij luisteren

en bereid zijn

onszelf te herzien

J.J.v.Verre.

Gepubliceerd als beschouwing getiteld: Schuld. Website Spirituele Filosofie 10 juni 2025.

Haiku.

 

- Mijn eigen Mickey 09 in feeststemming.

 Mieke.

ik ben zag en vond

de liefde van mijn leven

toen je naast mij stond

J.J.v.Verre

Waarom moeten we zoveel?

 

                             - We kunnen ons ook ont-moeten.

 

een harde eis of roepen we dit zelf

dat moet ik weer doen van mezelf

hoger, verder, een eindeloze strijd

een schaduw die je volgt in de tijd

het streven naar perfectie misschien

maar vergeten te voelen en te zien

schoonheid van rust, simpel bestaan

waarin we te kort stil blijven staan

waarom die lichte pijn in ons hoofd

terwijl liefde ons meestal verdoofd

probeer te leren, minder te vragen

meer het juiste gevoel te dragen

luisteren naar mijn innerlijke stem

woordeloos als een onzichtbare rem

die mijn zorgelijke bestaan behoedt

voor een leven dat nog groeien moet

haar slaafsheid vermomt in kracht

die de dwangmatige weg veracht

het moment van verlichting is daar

jezelf ontmoeten is niet raar

J.J.v.Verre.